Abonament RTV, czyli cyrk na kółkach…

Żyjemy w bardzo ciekawym kraju, gdzie jeden absurd goni drugi. Dzisiaj przedstawiamy jeden z nich – abonament radiowo-telewizyjny! Z góry informuję, iż nie ponoszę żadnej odpowiedzialności za Twój uszczerbek na zdrowiu, drogi Czytelniku, po przeczytaniu niniejszej publikacji.

Było sobie życie…

Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych jest związany z obowiązkiem rejestracji odbiornika, a więc kto zarejestruje odbiornik, jest zobowiązany do opłaty. W Polsce wysokość abonamentu RTV ustanawia Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, zaś instytucją odpowiedzialną za jego ściąganie jest Poczta Polska.

I tu zaczynają się komplikacje…

Należność ta, co do zasady, budzi poważne kontrowersje w kwestii tzw. zgody z literą prawa. Mówiąc inaczej przepisy dotyczące kontroli posiadania odbiorników są na tyle nieprecyzyjne i niedoskonałe, że mało kto w ogóle reguluje opłatę z tytułu abonamentu RTV.

1+1=2

Sprawozdanie KRRiT (za 2014 r.) mówi, że na niespełna 13,6 mln gospodarstw domowych w Polsce tylko ok. 6,8 mln (49,8%) posiadało zarejestrowane odbiorniki radiowe lub telewizyjne.

Spośród zarejestrowanych gospodarstw aż 45,5% było zwolnionych od wnoszenia opłat. Pozostała część zarejestrowanych gospodarstw domowych – 3,69 mln – winno terminowo opłacać abonament.

W praktyce jednak okazuje się, że spływają one z niespełna 1 mln gospodarstw. Cóż za wynik! Kierując się opublikowanym sprawozdaniem w Polsce aż 50,2% gospodarstw nie ma zarejestrowanego żadnego odbiornika. Bądźmy jednak szczerzy, wcale nie oznacza to, że w ponad połowie domów nie ma telewizora czy radia. Jest to celowy zabieg umożliwiający ominięcie opłaty. W ten oto sposób gro społeczeństwa „znika z celownika”.

Jest nadzieja?

Pani Irena Lipowicz – Rzecznik Praw Obywatelskich – stanęła na stanowisku, że abonament RTV jest… niezgodny z konstytucją! Pani profesor, w liście skierowanym do Minister Kultury Pani Małgorzaty Omilanowskiej, zwróciła uwagę na przepisy dotyczące poboru abonamentu radiowo-telewizyjnego.

Rzecznik Praw Obywatelskich podkreśla, że do jej biura napływały skargi od obywateli dotyczące podejmowanych czynności w zakresie ściągania zaległych opłat. Stwierdziła również, że system opłat abonamentowych nie ma charakteru powszechnego, bo uiszcza je jedynie niewielka liczba rzeczywistych użytkowników odbiorników. Zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich przepisy o poborze opłat abonamentowych nie spełniają tego nakazu, ponieważ jedynie niecałe 10% podmiotów płaci tą daninę publiczną.

Powyższe wskazywałoby, że widać przysłowiowe światełko w tunelu i teraz cała sprawa zostanie nastawiona na właściwe tory. A tu zaskoczenie, ponieważ… jednak nie! Jak doświadczenie uczy, to by było zbyt piękne.

Nadzieja matką głupich.

Kierując się przeświadczeniem o tym, że „coś tu jednak nie gra”, od 2013 roku w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego trwają prace nad nowelizacją ustawy medialnej, która to wprowadzałaby powszechną opłatę audiowizualną w granicach 12 zł. Opłata ta miałaby zastąpić abonament radiowo-telewizyjny i wstępnie miała on być doliczana do rachunku (np. za energię elektryczną).

Najnowsze wieści donoszą jednak, że opłatę zapłacić miałby każdy, kto wykazuje dochód i co ciekawsze, nieważne czy ma w domu jakikolwiek sprzęt umożliwiający transmisję. 😀

Zanim jednak rozwinę ten temat skupię się po raz kolejny na konkretnych danych.

W 2015 roku miesięczna wysokość abonamentu to 6,50 zł w przypadku odbiornika radiofonicznego lub 21,50 zł za odbiornik telewizyjny. Przy płatności z góry, za pełen rok należy zapłacić 70,20 zł za odbiornik radiowy lub 232,20 zł, jeśli posiadamy telewizor.

Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez serwis Money.pl nowy projekt ustawy przewiduje, iż wspomniana kwota (~12 zł) ma być pobierana nie za całe gospodarstwo domowe, a za każdą pracującą osobę w domu. Kolejna rewelacja. Z tego stanu rzeczy wprost wynika, iż mamy do czynienia z kwotą bezapelacyjnie wyższą, niż obecnie obowiązująca.

Dodatkowo, Ministerstwo Finansów przy ściąganiu opłaty ma skorzystać z bazy PIT dopełnionej systemami PESEL oraz KRUS (nie pytajcie mnie co się za tym kryje).

Jak tłumaczył w Senacie Jan Dworak (przewodniczący KRRiT):

Najbardziej skuteczną i ekonomicznie uzasadnioną metodą poboru składki będzie wykorzystanie służb ministra finansów do prowadzenia i obsługi rejestru.

Według danych Ministerstwa Finansów w ostatnich latach PIT płaciło ok. 23,1 mln osób. Zwolnionych z opłat będzie około 5,7 mln osób (emeryci i inwalidzi z I grupą). Wobec tego nową opłatę wnosić będzie musiało 18,1 mln podatników.

Spośród proponowanych zmian płynie i potencjalnie korzyść – z TVP zniknąć ma większość reklam. „Chwała” Wam za to, „dziękuję” w imieniu Narodu…

Projekt jest oczywiście w fazie opracowywania. Jeżeli chodzi o jakieś bardziej szczegółowe informacje, jak np. w kwestii przysługujących zwolnień poszczególnym grupom, czy chociażby określenia minimalnej kwoty wynagrodzenia od której to byłaby konieczność dokonywania zapłaty podatku, oczywiście brak. Pozostaje więc czekać na kolejne pomysły.

Szpachla, szpachla i jeszcze raz szpachla!

Na obecnym etapie wygląda to mniej więcej w ten sposób, że z jednej strony, kto nie płacił ma zostać przymuszony do ponoszenia opłat z tytułu ustawy audiotelewizyjnej, z drugiej natomiast będzie płacił więcej, niż dotychczas stanowią obowiązujące przepisy prawa w tej materii.

Wszystko wskazuje na to, że jeżeli dotychczas, drogi Czytelniku, śmiałeś się z opłat RTV to w najbliższym czasie będziesz śmiał się z opłaty audiowizualnej. Jedyną rzeczą, która może śmieszyć nieco mniej to fakt, że tym razem niezły dowcip okupiony jest dodatkowo pieniędzmi. Naszymi pieniędzmi rzecz jasna. Prawda jest taka, że budżet TVP, Polskiego Radia i rozgłośni regionalnych zawsze będzie za mały, obojętnie ile by on nie wynosił.

Takie rzeczy tylko w Polsce…